November 24, 2016 <3



Sleep-deprived. Fixing it.

Okay. So this happens, that happens. I’m back in hellhole. I was this Goddess once. And now I’m a worm. It may be the mind and the absence of self confidence. But when you feel something quite enough to destroy you, well, you feel it. It affects you. Your moods. Your well being. Your relationships. Your relationship-less-nesses. Everything. The worst is , it affects your sleep. And that is when things go crazy. Clinical crazy. 

My first experiment was part of my routine. Warm milk. It was another theory proving ‘the world is divided into two–“me” and “the rest of the world”. Milk made me more energetic. I started binge reading, binge watching, binge worrying. Ta–da–my insomnia was insomniac.

My second was also part of my routine. Reading at bedtime. I would say it kind of works — if you’re reading a non fiction. Or a newspaper. Or your child’s school text book. My choices were inappropriate. My empathy towards the characters made me weep more, and at one point a certain family member pulled the book out of my wet hands, and threw it out of the window, which I recovered the following day. Hmm … So that hardly worked. It could have. Well it didn’t. The point is, be less insomniac. Don’t feed it.

My third experiment was to work till I’d be worn out. So after preparing sumptuous supper, I started heavy cleaning. Scrubbing walls, floors, toilets, folding and refolding clothes, rearranging furniture, changing curtains, dusting fans. And then the certain family member threatened that he’ll have me checked for issues. And I stopped. Also, working your ass out when everyone is either watching movies or listening to songs or news, or simply lazing — not the greatest thing for a troubled mind. My inferiority complex was at its prime. I felt jealous. My body was worn out. My mind was alert and conspiring ways to dislike my family, which wasn’t the point. So, less chores now.

The current experiment that actually works is — running. Jogging or brisk brisk walking. I do remember to listen to “the fastest and loudest” songs, that make sound louder than my thoughts. I have company who teach me how to run. How to keep the toes. And not the soles. And not the blah blah blah. So I can peacefully listen to ear-wrecking songs, and not advices, and run, and dream, and wear out. That — kind of works. Running, like yoga, feels healing. I feel less bruised, less threatened, the fears kind of dwindle. I kind of look forward to my jogging a sessions (with music and advices shut out). Last night, the certain family member pulled out my bedtime book again, because I was sleeping my best, and my drool was damaging the paper. 

I think I’m in love with sleep again. 

October 10, 2016

ഓര്‍മ്മകളെ ഓരോന്നായി കൊല്ലണം. മനഃസാക്ഷി ഒട്ടും കനിയാതെ. എനിക്ക് ലഭിക്കാത്ത മനഃസ്സാക്ഷി എന്നെ കാര്‍ന്നു തിന്നുന്നവയോടു ഞാന്‍ ഇനിയെങ്കിലും കാട്ടരുത്. അര്‍ഹിക്കാത്തതു ആര്‍ക്കും കൊടുക്കരുത്.

October 9, 2016

ഞാൻ അത്രയും ദൂരം പോയത് ആ പഴകിയ ഉള്ളിവടയ്ക്കാണെന്നു ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ പിന്നീടു തലയിൽ തോർത്തുമിട്ട് നടക്കേണ്ടി വരും. പനിയും വിറയലുമായി ആ നല്ലൊരു അവധി ആസ്വദിക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മയ്ക്ക് ഭക്തി കൂടിയത്. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ മാസത്തിലൊരിക്കൽ പോയിവരുന്ന പള്ളി. സംഭവം ഇപ്പോൾ പൂട്ടിയിട്ടിരുക്കുകയാണ്. എന്നാലും, അതിനടുത്തു എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്നുള്ള പ്രാർഥന — അത് കഴിഞ്ഞുള്ള മെഴുകുതിരി കത്തിപ്പു, പിന്നീടുള്ള ചായ കുടി — ഇതൊക്കെ കുറേക്കാലം മുടങ്ങാതെ നടത്തി വന്നിരുന്നു. പിന്നെ ആരുമറിയാതെ എല്ലാം എപ്പോഴൊക്കെയോ മുടങ്ങി. പഴകിയ ഉള്ളിവടയുടെ സ്വാദും ഒട്ടും സുഖമില്ലാത്ത കടൽകാറ്റും ഓര്മ്മയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടന്നു. പിന്നീട് അതൊക്കെ സന്ദർശിക്കാൻ അത്ര വെമ്പൽ തോന്നിയിട്ടുമില്ല. ഇന്നിപ്പോ എന്താണിങ്ങനെ തോന്നാൻ? ശരീരവും മനസ്സും തളർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പല നല്ല ഓർമ്മകളും നഷ്ടമായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പലതും തിരികെ പിടിക്കാൻ അസാധ്യമായി തോന്നുന്നു. യാത്ര പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ വരുന്ന ഒരു യാത്രികനെ പോലെ. ഇനി വയ്യ! എല്ലാം തിരികെ വേണം. ആറു രൂപയുടെ പഴകിയ ഉള്ളിവട ഉൾപ്പടെ എല്ലാം ഇനിയും വേണം.

October 2, 2016

She and her book were inseparable. That’s the only thing left of him. The book always remained close to her. And its overuse made it filthier every day. Another person would frown first then touch it. The book satisfied her mysteriously. When she opened it, his voice read out the words. The soft and hushed human voice,  the sighs, the deep breaths, the lips that mimicked kisses. She kept her eyes closed, the book carelessly opened out, and listened to it. To him. She felt stupid. But she was stupid. Her own kind of stupid. And when she opened her eyes, the pages were always blank. No words. Just a lot of tear stains that seemed to have wiped out every single word.