അയൽക്കാരി

നാല് ആൺമക്കളുള്ള എൻറ്റെ അയൽക്കാരി ഞങ്ങളെ പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കിയിരുന്നത്. ഏതെങ്കിലും വീട്ടിലേയ്ക്കു കെട്ടിച്ചയക്കപ്പെടേണ്ട രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾ! കല്യാണ തലേന്ന് ഒരു മേശ നീക്കാൻ ഞാനും എൻറ്റെ അനുജത്തിയും കഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന കണ്ടപ്പോൾ, പുള്ളിക്കാരി അരുളി ചെയ്തു – “ഇതു കൊണ്ടാ, പ്രസവിക്കുമ്പോ, കുഞ്ഞു ആണാണോ പെണ്ണാണൊന്നു ആള്ക്കാര് ചോദിക്കണേ”. ആ മോന്തയ്ക്കിട്ടു ഒരെണ്ണം പൊട്ടിയ്ക്കാൻ തോന്നിയെങ്കിലും, എൻറ്റെ മറ്റു അതിഥികളെ ഓർത്തു മിണ്ടാതിരുന്നു. കണ്ണുനീരൊഴുകി മുഖത്തു തേയ്ച്ച ചായമൊക്കെ വൃത്തികേടാകുകയും ചെയ്തു.
വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം, അവരെ വീണ്ടും കണ്ടു. എൻറ്റെ വിവരമില്ലായ്മ കാരണം എനിക്ക് അവരോടു സ്നേഹവും ദയയും തോന്നി. എന്തോ വയ്യായ്ക ആണ്. ഒരാൾ പിടിച്ചാൽ മാത്രമേ എണീക്കാനോ, ഇരിക്കാനോ ആകൂ. വേലക്കാരി വന്നാൽ മാത്രമേ കാര്യങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും നടക്കുകയുമുള്ളൂ. എൻറ്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചിട്ടു എന്നോട് പറഞ്ഞു, “നാലെണ്ണത്തെ എനിക്ക് തന്നു. ഒരു പെണ്ണിന്നെ തരാൻ തോന്നീല്ലല്ലോ!”
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം ഞാൻ അറിയാതെ ഇട്ടു പോയി. അവരുടെ കണ്ണിലെ ഭയം കണ്ടപ്പോൾ, എനിക്ക് സമാധാനിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. എന്തു പറയണമെന്നു പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s