People

blah01.jpg

“Where’s my food?”
“I thought you weren’t eating.”
“Then why did you bring me here?”
He immediately regrets bringing her to the family meet.

“Um…”

“I specifically told you, at home, that I’m coming for fries, coke, and coleslaw. Not to starve.”

“Sorry I forgot. I’ll go get.”

“You remembered exactly what these nine people ordered, and brought it all, and you forget mine. Your wife’s.”

“This is a public place. Please do not make a scene. I said I’ll go get some.”

“You’re going to get the cheapest items on the menu. Not a piece of land. Stop patronizing me.”

She gets up to leave. The nine other members, all dear to him and her, regret their decision of eating out. Their decision to let the man and woman participate in fun and good food, and probably patch things up.

A tall man, with the famous dark patch on the left cheek, gets up, and walks towards her.
“Arundhati, hi.”

She remains like a corpse at the door. He puts out his hand to greet her. She looks at it — the single thing she was fond of a long time ago. The painkillers that it gave rise to once.

“This isn’t how I thought we’d meet. But uh…”

The stare continues. Although her eyes glisten.

“This isn’t one of my best days. Please. Let me go.”

“Hey. Don’t. Let me just. I’ll be around for a couple of more days … wait, let me just…uh”

He walks to where the 9-plus-1 people sit with their cold food.

“Hello. You’ve never met me before. I’m a friend of Arundhati’s. I was just wondering if I could come over, um, some day this week.”

The One got up. “Sure. I’m sorry. Yes, I guess. But…”

Arundhati marches towards them, and starts to bark.
“How dare you? How dare DARE you! You of all.”

The man and the One remain clueless. She stares at the man, his ugly patch, his mauve tee-shirt (all she remembers are the gray, the black, the white ones from his narcissistic self portraits), and then shifts back her eyes to One’s glasses, and ears, and then return to Mr Patch.

“How dare you. I am his wife. Not his dog. How dare you think you require his permission to talk to me. I’m ashamed of myself for having befriended you. God dogs!”

Advertisements

Love Is

Love is mum taking blame for your rebellious teenage outbursts. Love is grandmum calling ten times a week, and diagnosing and solving all problems. Love is dad waiting for hours outside tuition classes. Love is weeping hard on best friend’s shoulders. Love is teacher paying for autoride when you fall sick. Love is your man checking on you, “can’t you pick up the phone, and not give me a heart attack?”. Love is raising a child, and being there for him. Love is all the kisses, the hugs, the fights, the make ups. Love is that which goes better undefined.

Teaching Malayalam

#teachingmalayalam

“സ്കോപ്ജേ”, “ഗോങ്ക്സ്”.
എന്നെപ്പോലുള്ളവർ ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുക. ഇതിൽ ഒന്ന് സ്ഥലപ്പേരും, മറ്റേതു ആളിൻറ്റെ പേരും ആണ്. ഏതു ഏതാണെന്നു എനിക്കോർമ്മയില്ല. എൻറ്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഈ വാക്കുകൾ, മലയാളത്തിൽ, ഞാൻ ഇന്നല്ലെ എഴുതി. ഇരുപത്തിയഞ്ചു തവണ, ഞാനും മകനും ഒന്നിച്ചിരുന്നു എഴുതി. ഏഴു വയസ്സുള്ള ഒരു മലയാളിക്കുട്ടിയെക്കൊണ്ടു ഈ കസർത്തൊക്കെ ചെയ്യിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ എനിക്ക് വിഷമം തോന്നി.

മാതൃഭാഷ ഉറപ്പായും പഠിച്ചിരിക്കണം. മലയാളം വൃത്തിയായി സംസാരിക്കണം. തിലകൻറ്റെ മലയാളം അനുകരിക്കണം. ഇതൊക്കെ അവനും ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട്.
പക്ഷേ,
“ഈ അമ്മയ്ക്കൊന്നും അറിയില്ല. ‘ക, ഖ, ഗ’, അല്ലാ, ‘ക, ഇക്ക, ഗ, ഇക്ക, ങ്ങാ’ എന്നാണു റ്റീച്ചർ പഠിപ്പിച്ചേ,” എന്ന് തർക്കിക്കുന്ന അവനെ, ഇത്രയും “ആഴത്തിൽ” ഇത്തരം മലയാളം പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല.

ഭാഷ പഠിച്ചു തുടങ്ങുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്നെക്കൊണ്ടു, മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ, വായിൽക്കൊള്ളാത്ത വാക്കുകൾ — വിവർത്തനം നടത്തിയ വാക്കുകൾ — എന്തിനാണ് പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്! മനോഹരങ്ങളായ കഥകളും കവിതകളും നമുക്കില്ലേ?

പണ്ടൊക്കെ വേനലവധിക്ക് പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടുമ്പോൾ, മലയാളം ആദ്യമേ തുറന്നു നോക്കും. [പലപ്പോഴും അത് മാത്രമേ തുറന്നു നോക്കിയിട്ടുമുള്ളൂ].
എന്ത് രസമായിരുന്നു!
കഥകൾ മാത്രമല്ല. അതിലെ ചിത്രങ്ങളും. എന്ത് ഭംഗിയുള്ള നിറങ്ങൾ ആയിരുന്നു.

ഇപ്പോഴോ! ഏതാണ്ട്, ‘വനിതാ’-യിലെ മിസ്സിസ് നായരുടെ തലയും, രാജു-രാധാ-യുടെ ദേഹവും ചേർത്തു വച്ച മാതിരിയുള്ള, ലക്ഷണംകെട്ട, വികാരമില്ലാത്ത കുറെ ചിത്രങ്ങൾ.

ഇത്തരത്തിലുള്ള സിലബസ് — അല്ലെങ്കിൽ പുസ്തകം — ഒരു രീതിയിലും ഭാഷയിലോട്ടു കുട്ടികളെ ആകർഷിക്കില്ല. ഒരുപാട് പഠിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ അധ്യാപിക ക്ലാസിനു മുന്നിൽ sorry വരെ പറഞ്ഞു.

ഇംഗ്ലീഷിലെ പുതിയ വാക്കുകൾ ഇഷ്ടത്തോടെ കൂട്ടിവായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവൻ മലയാളം കാണുമ്പോൾ കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഇതു തെറ്റാണ്. കുട്ടികളോട് മാത്രമല്ല, എൻറ്റെ മലയാളത്തോടും ചെയ്യുന്ന തെറ്റാണ്.

🤒

◻You use a lot of why’s these days.

◼It’s how you get to know a person. All normal people do.

◻Ah, there’s a catch. Normal. Don’t forget our agreement. I ask questions. You answer them gracefully, honestly, and beautifully. With your smile that slowly reveals the heartbreaking dimple.

◼You make me feel gay. I don’t quite dislike it though. 

◻oh then you could be gay.

◼Ah get in to my head. AND…And…if I ask questions…

◻I answer them. Most gracefully. And MOST dishonestly. I wouldn’t smile though. I’m yet to learn the art of happy-ing.

◼May be you’ll smile when you stop being dishonest.

◻I will. In a few year’s time. 40 is when people turn honest.

🤒

“I’m bringing her too, if that’s okay.”

…”of course, you are. Though I don’t like it, I agree you’ve got a life too.” 

He could only chuckle at her brutal honesty.

…”you know in my head, we live in a studio apartment.”

“I could afford a decent house.”

…”nope. We travel a lot. A LOT. And our money exhausts soon.”

“Travelling and you. You relate travelling to death”.

…”I could travel. I’d watch your beautiful face as much as I wish to, and listen to your horrible singing.”

His smile stopped short and he tried not to think of his reconstructive surgeries and the mass of pills that go inside to keep him alive.

…”…and, you’d love this. There’s this high ceiling, and the enormous pink wall that displays your photographs and paintings. May be all the frames should be white. You see it isn’t quite shabby. And we sleep in  the hammock hung beside the window that faces the Church.”

“What church?”

…”I don’t know. Any.”

Her face fell. She plunged into the sofa and started to sob like a stubborn child. He remained frozen. She continued.

…”and…”

“May be that’s enough for today”.

…”there has to be a glass bowl where I’d keep all my red beads. This goes best on the teapoy, which isn’t the brightest idea. Only if…”

“Arundhati. Please. I insist.”

…”WHAT NOW? I thought you said you were designed to let me dream. I know and I realise every day that we don’t have a choice, but to dream. And oh yes. Easy for you to say, you’ll be out of here soon. What, five years? JESUS!”

“Guess, only four left. It will be new year soon.”

…”…”.

“Hey”.

…”…”.

“I like you more than I’m allowed to.”

…”I like you more than I’m allowed to too.”

“Now what?”

…”wish I could slam a door. Wish there were a smiley for that too.”

“Lol.”

“😊”.

😞

അപ്പന്റെ രൂപവും അമ്മയുടെ സ്വഭാവവും ആയതു കൊണ്ട്, കുരുത്തക്കേടിൽ പുറകില്ലല്ല ഈധൻ. റ്റീചർമാരൊക്കെ കഥകൾ പറയാൻ എന്നെ കാത്തു നിൽക്കാറുമുണ്ട്. അധികം വേദനയില്ലാത്തതും insultingഉം അല്ലാത്ത മുറകൾ എടുത്തു കൊള്ളാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. ഒടുവിൽ ടീച്ചർ തന്നെ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. “നിത്യേ, ഞാൻ അവനെ പിടിച്ചു പെണ്പിള്ളാർടെ ഇടയ്ക്കിരുത്തി. കുറുമ്പ് കുറയുമോന്നു നോക്കട്ടെ”. 😞

കുറുമ്പ് കുറയ്ക്കാൻ ടീച്ചറിന്റെ അടുത്തിരുത്തിക്കൂടെ? She could have had a talk at least. പെണ്പിള്ളാരെ കാണിച്ചാണോ ഭീഷണിപ്പെടുത്തേണ്ടേ? I want him to grow up loving girls. Not be scared of or annoyed by them.

ഇതൊക്കെ പറയണമെന്ന് തോന്നിഎങ്കിലും വെറുതെ തലയാട്ടി നിന്നു. നല്ലോണം, പല്ലു കാണിച്ചു, ചിരിക്കുകേം ചെയ്തു. എനിക്ക് അവരെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. നല്ല ക്ഷമയുള്ള സ്‌ത്രീയാണ്. എനിക്കോർമ്മ വന്നത് കല്യാണവീടുകളിൽ കാണുന്ന ബന്ധുക്കളെയാ. “മോളെ അഴിച്ചു വിടാതെ പിടിച്ചു കെട്ടിക്കിണില്ലേ?”.

നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിനും സമാധാനത്തിനും ആയിരിക്കണ്ടേ ആണും പെണ്ണും ഒക്കെ. ഈ തലമുറയ്ക്കും ശാപം മാറുന്നില്ലല്ലോ!